Het verhaal van oud-Oirlonaar Bert Arts in het Oirlose dialect (uit het boekje van een eenvoudig man).
Weej han beej os ok ennen alden oem in huus. Dat was en bruur vam os moet zien vader. Dus ennen oeme van os moet. Wej nuumde um “Doeres Oeme”. Dor krege ze thuus enne riksdaalder ien de waek van. Dat was zien ouderdoms rente en dor mosse ze um van onderhalde. Heej sliep ien en klen kemerke tussen de keuken en de goot ien. Ik wiet wel dat mien bruur Piet en ik dat prullekelleke noeit hebbe gemotte. As weej wat uutgevreten han, en dat was noal meij wat, dat mos heej altied thuus vertelle, en krege weej thuus op os mieter.
Den kloijde wat rondum huus, deuj koewe tuure, geije en wat schoeffele, en ’t ergste van alles ok duk knoije. Jao minse now heb ik um zowat geliek beschreve.
Mit Sinterklaos haaj moēder al os speulgreij op de toffel staon. Toen heej uut de kaerk kwaam en nog koffie mos drinke, begon heej te knoije, dat heej gen plats haaj om te aete. Vat den dat huurde, wier kwaod, ging d’r hin, en vaegde mit zienne mouw ien enne kier alles van de toffel. Toen leij al ons speulgreij op de grond. Alle weggekels, taaij taaij en snoep. “Zoe moete dat doen”, zet vat, “as ge gen plats het”. “Och Grad dat hadde nie motten doen” zet de alde Sebedeus. Dus nou kundde ow en bitje vurstelle waorum weej den alde zak nie mosse. Mar weej zien um kwiet geworre toen weej nor Aostrum verhuust zien. Went heej kos Jansse Nats nie misse den aeve ald was as heej en wor heej aldaag mit nor de kaerk ging.
Toen is heej beej bekker Rongen iengetrokke. Dor is heej enne kier op de schelft gekrope (wat ze um verbojen han) mar is d’r toch mit zien alde knaok op gekroope, en nor de legt gesodemieterd. Heej is toen mit ziene kop nor de legt op enne koelbak gevalle en was mors doed.
Zoe kwaam d’r en end an ozzen “Doeres Oeme” (God hebbe zijn ziel).
Geef een reactie