Het verhaal van oud-Oirlonaar Bert Arts in het Oirlose dialect. Uit het boekje van een bescheiden man.
Sommers dan geenge de artieste de dörpe roond, um eur kunste te vertoeëne, want swinters worre die verboonde án enne circus. Zodoende kwame zillie ien ’t ien of ândere dörp um eur kunste te laote ziën. Trapeze-waerkers kwame nor Oeldere um daor op te treeje. D’n naam van ’t gezelschap was “Boesnach”. Worum dat zo hiete dat wiet in nie. An d’n naam te heure kwame ze wárschienlijk ut Döjtslând. Ut optreeje spulde zien aege âf ân de Meulenhoëk. Daor wier enne kabel getrokke van de meule uut nor Smits Jan, de fietsenmaeker Michels Wim dén mòs de meule bediene. De kabel wiër an de onderste wiek vastgemakt, en dan naor Jan zien huus gelejd en dor an de schouw geboonde.Dan ging ennen artiest op de onderste treej van de wiek staon en liët de mulderde meule draeje tot de wiek en de kabel baove stond. Dornao deuj den waghâlsenne ring um de kabel waor ’n móndstuk ân zaat. Den viet heej ien de mönd en zoeë vloog heej nevve den kabel op Smits Jan an. Hâlverwege stond heej stil en geeng zien aege dor uut stón te trekke. Zoeë stoond heej dor baove zoeë wat naks te bengele en deuj heej van allerlej kunste vertoeëne. Nó ’n goej ketiër zaelde heej wér zuutjes ân nor Smits Jan zien dák án en kroop nao de legt. Toen was de vurstelling áfgeloeëpe. Zien mitwaerkers geenge dan mit de kieps roond en iederieën, den daor stond te kieke, mos dor wat geld ien doën.Ge begrip wel dat miene vriend Sef en ik dor gauw tusse uut knepe, went weej han genne cent op de ribbe. Már zoeè han weej zonder te betale ’n ganse vurstelling gezien.Nor huus loeëpend vroeg ik an Sef: “Zun weej dat ok dörve?” “Ik denk ‘t wel” zet heej. “went weej klimme toch ok ien zó’n hoeège buuëm”. Mar hoe?, dat was netuürlijk de vraog en dan daorbeej: waor mòtte zoë iets doën? Mar goed weej zun d’r same is aover denke.
Weej worre ’t vurval allebej al zówat vergete, toen Gielskes Miesjel dén ongevaer aevenâld was as weej, os ennen kieër vroëg: “Wodde gillie ok enne kieër Boesnach speule?mugde dat dan beej òs wel kómme doen”. Nòw dat was nie tigge doeëvemânsoeëre gezeed. “Mar ien ding”,Zaej Miesjel “Ik mòt ok mit meuge doen”. Dar was natuürlek gen bezaor, mar dan mos heej vur alles zörge. Dat kwaam goëd uut, went die han ‘n timmerbedriëf en enne kabel van 25 meter láng. Toen zien vader en moeder enne kiër nie thuus waore, mosse weej dat már komme doën. Den dag spande weej de kabel van zien huus naor de henneköj, die ongevaer twintig meter van ut huus af laej. De kabel wiër vâst gemakt bovve de geut, an zó’nnen balk en van daoruut nor de hennekoj, waor weej de kabel an de nok vâst miëke. Ik mós ut urst nor baove klimme. Ik deuj ennen bândel um dén kabel, en viet um mit twieë hând vast (went ien de moond vatte dörrfde ik nie en ok nie naks uut trekke, went dan möstewer te biechte as ge zoeë wat dut). Sef telde tot driej en roef … daor zaelde ik hin, hoeëg ien de löcht nor de henneköj. Toen was Sef an de beurt. Den dörfde al wat mieër als ik. Heej deuj d’n bândel um zienen boek en zweefde as un doef nor de vaest van de henneköj. En netuürlek Miesjel ok. Toen dén dat ieëne kieër gedaon haaj dörfde heej nie mèr. Mar weej twieë din ’t nog wel enne kieër of vief. En toen worre ok de helft van de panne kapot van de köj. Weej hebbe alles afgebroke en netjes opgeruumd en was de vurstelling afgeloeëpe. Allieën weej kósse nie mit ’t caentebekske roond gaon, dat was jommer. Hoe ’t latter mit de kapotte panne afgeloeëpe is, hit Gielekus Miesjel nie mér gezeed. Daor wille we mar ’t baeste van hope.
Geef een reactie